Κέντρο Λογοθεραπείας,
Κέρκυρα

Διάσπαση προσοχής - Υπερκινητικότητα


Διάσπαση προσοχής - Υπερκινητικότητα

Διαταραχή Ελλειματικής Προσοχής-Υπερκινητικότητας (ΔΕΠ-Υ): Τι είναι;

Η ΔΕΠΥ (Attention Deficit Hyperactivity Disorder-ADHD) είναι μία νευροβιολογική κατάσταση που εμφανίζεται κυρίως σε παιδιά του Δημοτικού επηρεάζοντας την ικανότητά τους να συγκεντρωθούν. Η ακριβής αιτία της ΔΕΠ-Υ δεν είναι γνωστή. Η διαταραχή επηρεάζει ένα 3-5% των παιδιών, με τα αγόρια να έχουν 2-3 φορές περισσότερες πιθανότητες να την έχουν από ό,τι τα κορίτσια. Η νοημοσύνη των παιδιών αυτών είναι απολύτως φυσιολογική έως και αυξημένη.

Χαρακτηριστικά

Τα συμπτώματα της ΔΕΠ-Υ είναι χρόνια, που σημαίνει ότι η πάθηση επιμένει και στην εφηβεία και μερικές φορές έως και την ενήλικη ζωή. Επίσης, τα συμπτώματα είναι διάχυτα, που σημαίνει ότι το πρόβλημα είναι διαρκώς αντιληπτό και όχι μόνο στιγμιαία, και παρατηρείται σε διάφορα περιβάλλοντα και όχι μόνο σε ένα (δηλάδη, για παράδειγμα, δεν παρατηρείται μόνο στο σχολείο, ή μόνο στο σπίτι, αλλά και στα δύο). Η σύγχρονη ιατρική υποστηρίζει την ύπαρξη δύο ξεχωριστών ομάδων χαρακτηριστικών της διαταραχής: χαρακτηριστικά διάσπασης/έλλειψης προσοχής και χαρακτηριστικά υπερκινητικότητας-παρορμητικότητας.

  • Διάσπαση Προσοχής: Η διάσπαση/έλλειψη προσοχής χαρακτηρίζεται από μία δυσκολία στην συγκέντρωση. Διάφορες άσχετες σκέψεις, εικόνες, ήχοι μοιάζουν να εμποδίζουν το παιδί να εστιάσει και να διατηρήσει την προσοχή του. Ως αποτέλεσμα το παιδί μοιάζει να "μην ακούει". Η επίδοση στο σχολείο έχει σχέση με το είδος της άσκησης: ένα παιδί με ΔΕΠ-Υ μπορεί να δίνει εύκολα και χωρίς κόπο την απαραίτητη προσοχή σε θέματα που του αρέσουν, αλλά το να οργανώσει τον χρόνο του για να γράψει ένα τεστ μέσα σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα μπορεί να είναι πολύ δύσκολο. Εξίσου δύσκολη είναι και η εκμάθηση καινούριων πραγμάτων. Τέλος, το παιδί δείχνει ανίκανο να ελέγξει την συμπεριφορά του, δηλαδή έχει δυσκολία να την προσαρμόζει ανάλογα με το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεται (π.χ. μιλάει στον δάσκαλο σαν να μιλάει σε φίλο, με συνέπεια να κατηγορείται για "αγένεια").
  • Υπερκινητικότητα-Παρορμητικότητα: Ως υπερκινητικά χαρακτηρίζονται τα παιδιά που μοιάζουν να κουνιούνται συνεχώς, που χτυπάνε νευρικά το πόδι στο πάτωμα, που ακουμπάνε τα πάντα. Τα παιδιά αυτά δείχνουν ακούραστα, συνεχώς σε υπερένταση. Μπορεί να κάνουν δύο ασκήσεις ταυτόχρονα, ασχολούμενα λίγο με την μία και λίγο με την άλλη. Ως παρορμητικά παιδιά, από την άλλη, χαρακτηρίζονται τα παιδιά που δεν σκέφτονται πριν δράσουν, π.χ. χτυπούν έναν συμμαθητή όταν θυμώνουν ή εκνευρίζονται. Τα παιδιά αυτά έχουν επίσης δυσκολία στο να περιμένουν τη σειρά τους, π.χ. όταν παίζουν ένα παιχνίδι.

Η διάσπαση/έλλειψη προσοχής, η υπερκινητικότητα και η παρορμητικότητα έχουν αντίκτυπο και στην γενικότερη λεκτική επικοινωνία του παιδιού. Για παράδειγμα, είναι δύσκολο για τα παιδιά αυτά να ακολουθήσουν οδηγίες, μπορεί να πετάγονται στην τάξη και να δίνουν απαντήσεις πριν ο δάσκαλος ολοκληρώσει την ερώτηση, ο λόγος τους μπορεί να έχει συντακτικά και γραμματικά λάθη από την βιασύνη τους να απαντήσουν. Επίσης, δυσκολεύονται να διηγηθούν ένα συμβάν, άρα και να γράψουν έκθεση, δεν δίνουν αρκετές πληροφορίες και υποθέτουν ότι αυτός που ακούει "τις ξέρει". Ο λόγος τους μοιάζει γενικά ανοργάνωτος και ασαφής: πήγαμε εκεί, της μίλησα, φάγανε κάπου εκεί. Πολλά από αυτά τα παιδιά, τέλος, εμφανίζουν μαθησιακές δυσκολίες, που πρέπει να αξιολογηθούν και να θεραπευτούν όσο πιο έγκαιρα γίνεται.

Διάγνωση και θεραπεία

Εάν τα παραπάνω σας βάζουν σε σκέψεις, μπορείτε να αναζητήσετε την βοήθεια λογοθεραπευτή, ο οποίος θα αξιολογήσει την επικοινωνία του παιδιού και θα το βοηθήσει να ενσωματωθεί στην κοινωνία πιο ομαλά, καθώς και ειδικού Σχολικού Ψυχολόγου, ο οποίος θα ερευνήσει την ύπαρξη μαθησιακών δυσκολιών.